Na een aantal wedstrijden op ouwerwets gras te hebben gespeeld was het wel weer eens tijd voor wat kunstmatigs onder onze voeten. Tenslotte worden de voetbalschoenen daar zo lekker schoon van. Als ook het resultaat dan goed te noemen is, mag je spreken van een geslaagd middagje. En aangezien het duel tegen VEV ’67 9 met 2-7 gewonnen werd, mag je inderdaad spreken van een geslaagd middagje. Maar we zijn wel een syndroom rijker.

 

Nou is het niet zo dat de spelers van het vierde echt zitten te juichen als bekend is dat er op kunstgras gespeeld moet worden. Zij deden over het algemeen hun eerste intrede in de weide toen zelfs op de hockeyvelden nog een af en toe decimeters hoge en dikke, niet-egale laag gras lag waarop kuddes koeien, konijnen en kamelen een half decennium lang door konden eten. Enig angst en beven was er dus wel.

 

Nadat Jan melding gehad gemaakt van de aanschaf van zijn hond Roscoe (P. Coltrane), begonnen we. Toen na een minuut of 3 spelen de eerste bal al in het mandje lag, toen Harry Nac alleen op de doelman af kon gaan en deze eenvoudig verschalkte, was duidelijk dat een overwinning toch zeker tot de mogelijkheden hoorde. De eerste helft speelde het spel zich voornamelijk af op de Leekster helft. En het duurde niet al te lang of de voorsprong werd verdubbeld.

 

Voor het eerst sinds lange, lange tijd hadden we de woensdag voor de wedstrijd op vrije trappen geoefend. We kregen er 1 op een mooi plekje en het was De Groenteboer die hier wel raad mee wist. Via de paal verdween de bal in de touwen (0-2). Even later mocht Harry Nac weer alleen doorgaan en opnieuw scoren. Ook de 0-4 kwam van zijn voet. Met een knal van net buiten het strafschopgebied zorgde hij voor de ruststand.

 

In de tweede helft gingen we op dezelfde voet verder. Er werd niet echt goed gevoetbald, maar er werden wel enkele kansen gecreëerd. Eén daarvan werd benut door De Groenteboer (0-5) en ook werden we een voetje geholpen door een VEV-er die ons de 06 bezorgde. Maar daarna gebeurde het. We kregen een déja vue. Ook tegen Zevenhuizen stonden we met 0-6 voor toen opeens de tegenstander (een heeel klein beetje) terug in de wedstrijd kwam, door 2 keer tegen te scoren.

 

En dat gebeurde nu dus weer. Doelman Lolke werd met een schuiver zonder pardon kansloos gelaten door een speler in een rood shirt en even later suisde er een kanonskogel langs en over hem heen die bijna een gat in het net brandde. En toen stond het dus zomaar 2-6. Gastspeler Halbe maakte echter aan alle onzekerheid een eind door na een mooie combinatie de zevende goal te maken. Even later vond de scheidsrechter het mooi geweest en blies hij de wedstrijd af.

 

De beste remedie tegen ons 06-syndroom is om het van ons af te schudden. Daarom de volgende uitwedstrijd maar gauw weer op 0-6 voor komen en dan met zijn allen voor de pot hangen en 2 tegengoals zien te voorkomen.

 

Maar volgende week eerst maar eens thuis spelen. Tegenstander is dan Ezinge 3.

 

VEV ’67 9 - De Griffioen 4  2-7

Opstelling: Lolke, Halbe, Tom, René J, Maarten, Nico, Kiki. De Groenteboer, Jan, Harry Nac, Hippe

Wissel: Ben

 

0-1       Harry Nac

0-2       De Groenteboer

0-3       Harry Nac

0-4       Harry Nac

0-5       De Groenteboer

0-6       VEV

1-6       De Griffioen

2-6       VEV

2-7       Halbe

 

Met sportieve groet,

 

De verslaggever van het vierde.