En toen stond voor het vierde de wedstrijd tegen Boornbergum, beter bekend als Boornbats weer op het programma. Speelden we de laatste jaren tegen hun tweede, inmiddels zijn we zover afgezakt dat we tegen het derde elftal mochten aantreden. Spektakel verzekerd, daar in het Boornbergumse. Hoewel. Na een zeer matige eerste helft waarin we wel op een 0-1 voorsprong kwamen, speelden we een zeer aardig tweede bedrijf en wonnen we uiteindelijk met 0-3.

 

Met een scheefhangend najaarszonnetje op de rechterflank was het aardig toeven zo begin november in Boornbergum. De scheidsrechter was een bekende van Hotze. In een lichtgrijs verleden was de arbiter namelijk voetballer bij (het inmiddels niet meer bestaande) SCS uit Drachten. Bij een duel botste Hotze destijds in volle vaart (en met Hotze weten we dat volle vaart ook echt volle vaart is) tegen hem op. Het resultaat was dat Hotze met dezelfde volle vaart weer een aantal meters door de lucht terugstuiterde en de tegenspeler van toen en dus scheids van nu niet eens gemerkt had, dat Hotze tegen hem was aangelopen. Maar dit volkomen off topic en terzijde.

 

In de eerste helft waren beide ploegen redelijk gewaagd aan elkaar. Wij waren nog wel flink zoekende. Het voetbal was niet denderend. Nico, die bij zichzelf dacht: “heb ik weer natuurlijk”, stond tegenover een beer van een vent, die ook nog aardig kon voetballen. Heeft Nico weer natuurlijk. De Boornbatser kon overigens beter voetballen dan dat hij zijn medespelers kende.

 

Bij 1 van onze eerste kansen was het wel meteen raak. Uit een corner van Nico belandde de bal bij Hippe die het leer in 1 keer op zijn slof nam en de bal, een klein beetje via een tegenstrever, in de winkelhaak knalde (0-1). Dit was ook de ruststand, want Lolke wist met een prima schijnbeweging een voorzet dermate te missen, dat alle aanvallers van de groenzwarten op het verkeerde been gezet werden.

 

Na de pauze schakelde de slopende Nico vakkundig zijn tegenstander uit, die zich daarop maar liet vervangen. Hiermee was eigenlijk de angel wel een beetje uit het spel van de gastheren gehaald. Tel daarbij op dat wij elkaar redelijk begonnen te vinden. We kregen ook een aantal mogelijkheden. Zo legde Roel een bal terug op Nico. Helaas lag op het laatste moment een polletje op het veld, waardoor Nico de bal haast in een baan om de aarde trapte. Oké, het was de ballenvanger achter het doel. De referee gniffelde tegen Nico: “Polletje hè.”

 

Toch zouden we de voorsprong verdubbelen. Na een mooie aanval over een aantal flitsende schijven kon Harry Nac een voorzet geven. De bal belandde precies op de weelderige haardos van Kiki, die de bal rechts onder in wilde koppen, zodat de bal linksboven in het mandje viel (0-2).

 

Ben Sahar stopte even later een speler van de Boornbatsers vakkundig onder de zoden. Sahar liep meteen naar hem toe om te kijken hoe het met hem was, maar hij knipoogde naar ons en lachte in zijn vuistje. Nee hoor dat laatste was een grapje. Ben bekommerde zich wel degelijk om het slachtoffer.

 

Onze pennel-specialst, in het dagelijks leven groenteboer, wist ditmaal zelf een pingel een te verkrijgen. Na een prima voorzet van Nico kreeg de Groenteboer de bal, nam hem aan en werd gehaakt. Uiteraard nam hij hem zelf en de bal belandde in het hoekje en de 0-3 was een feit. Toen even daarna een speler van de thuisclub op de grond ging liggen wegens kramp en prompt daarop een collega dit voorbeeld volgde, wist de scheidsrechter dat het mooi geweest was en hij blies de beide teams naar de kleedkamer. 0-3 uit bij Boornbergum: een mooi resultaat? “Zeker weten”, zou Patrick Kluivert zeggen.

 

Boornbergum 3 - De Griffioen 4  0-3

Opstelling: Lolke, Ben Sahar, Bert, René, Maarten, Nico, Kiki, De Groenteboer, Hippe, Harry Nac, Roel

Wissels: Jan, Hotze

 

0-1      Hippe

0-2      Kiki

0-3      De Groenteboer (11-meter)

 

Met sportieve groet,

 

De verslaggever van het vierde